Househunting

 Door de jetlag waren we ‘s morgens om 4 uur al wakker. Na wat rekken zijn er we toch maar uit gegaan en stonden we om half zeven als eerste bij het ontbijt van het hotel.

Na het ontbijt was er nog een paar uur tijd over, want de makelaar zou ons om 10 uur komen oppikken. Tijd voor een ochtendwandeling en Stamford ontdekken.

Het was fris, maar de zon scheen. Een rondje gelopen door downtown. Schoon, mooi aangekleed en best nog wat oude gebouwen  

Om 10 uur waren we weer terug in de lobby en toen kwam Drew, de makelaar, binnen lopen om ons op te pikken voor de househunting.

Hij reed vrijwel meteen naar ‘Harbor Point’, een nieuwe wijk bij de haven van Stamford met een veel hoogbouw appartementen. Thema van de wijk is “Live, Work, Play”, maar zoals Drew het verwoordde: “Living in Resort Style”.

De appartementcomplexen hier hebben zogenaamde “amenities”. Dit zijn gedeelde voorzieningen waar iedereen in het complex gebruik van kan maken. Ze hebben bijvoorbeeld een zwembad, BBQ plaatsen, grote keuken, lounges, vergader/werk ruimtes, sportschool, yogastudio, basketbal veldjes, een bar, gratis koffie en thee. Ook hebben we bioscoopzalen gezien en zelfs gekoelde wijn kluisjes.

Ons eerste bezoek was aan “Allure”. Hier waren wij vrijwel direct gecharmeerd van het tweede appartement op de 14de verdieping, maar er waren nog meer complexen, dus Drew sleepte ons verder naar “Escape” en “Opus” en later naar downtown Stamford. Inmiddels hadden wij al genoeg gezien. Geen van de appartementen haalden het bij het appartement in Allure op de 14de. Drew had nog veel meer op zijn lijst, maar in de wetenschap dat het alleen slechter zou gaan worden, hebben we Drew gevraagd om toch weer terug te gaan naar dat appartement om nog eens te kijken en dan te regelen.

Echter … Er waren kapers op de kust. Een bedrijf was bezig om van papier af allerlei appartementen te reserveren voor hun personeel, en onze favoriet was al niet meer beschikbaar. Als troost, stelden ze een ander appartement voor die wel beschikbaar was, maar die haalde het niet bij de 14de. Na wat heen en weer gepraat tussen Drew en de manager, ging ze haar best doen om de appartementen te switchen, maar had daar een paar uur voor nodig, om te overleggen met het bedrijf. Ze zou Drew bellen als ze meer wist. Intussen konden wij gaan lunchen en de omgeving verkennen. Er waren meerdere restaurantjes en winkeltjes. Wij besloten om te lunchen bij de Mexicaan.

Vanuit Harbor point gaat er een trolley naar downtown en het treinstation, hoewel misschien maar 10 minuten lopen. Op het moment dat wij net in de trolley zaten belde Drew!

Het was net een reality show. Hij had goed nieuws. You’ve got the appartment!