Harbor point is gezegend met maar liefst 2 brouwerijen. “Half Full Brewery” en de “Cisco Brewers at the village”. Beide zijn 10 minuten lopen.
De laatste dag voordat het echte leven zou beginnen gingen we een pintje pakken bij de “Half Full Brewery. Maar eerst onderweg een geocache pakken op Woodland Cemetry.
Jerry, een oude kennis uit Eindhoven woont al meer dan 17 jaar in Stamford. Freke was hier al eens eerder geweest toen hij hier net woonde en Jerry was ook al eens bij ons op bezoek geweest in San Diego.
Hij wilde met zijn zonen gaan zeilen in een catamaran en had ons uitgenodigd om mee te gaan naar de Longshore Sailing School in Westport, 20 minuten rijden van Stamford. Echter toen we er waren, stond er een bord dat het zeilen was afgelast vanwege te veel wind …?
Het was een prachtige locatie en we komen er zeker nog een keer terug.
Jerry stelde voor om naar Sherwood State park te rijden een kleine 10 kilometer verderop. Hier zijn prachtige stranden. Er was ook een prachtige route naar toe langs de kustplaatsjes die je alleen op vakantie ziet.
Freke moest natuurlijk nog even in de zee zwemmen. Voor de rest was het water veel te koud.
Tegen lunch tijd ging Jerry naar huis, en bleven we nog op het strand hangen in de zon. Toen bedachten we ons om verder door te rijden naar de Ikea in New Haven om nog wat spullen te kopen. We waren nu toch al een flink eind in de richting.Zo zat ik op zaterdag aan het eind van de middag Ikea kasten te monteren met een pan als hamer, en met een schroevendraaier van mijn zakmes.
In Amerika is dit een lang weekend omdat het maandag Memorial day is. Dit wordt gevierd met parades in het weekend en in Stamford was dit op Zondag.
Wij namen de trolley van Harbor point naar down town en op de kruizing tussen Broadstreet en Bedford street stond het al vol met mensen. Vervolgens kwam de hele Stamford community langs: politie, brandweer, agenten die doedelzak spelen, verschillende schoolbands, hoelahoep meisjes, scouting groepen, veteranen en ballonnenverkopers. Alles begeleid door een DJ van Star 99.
Nieuwe omgeving, ik moest op zoek naar een nieuw rondje om hard te lopen. Collega Bob had al een rondje van 10 km bedacht naar het Cummingspark.
Zaterdagmorgen gingen we wandelend de buurt verkennen. Ten zuiden van ons appartementencomplex is een landtong met het Kosciuszko park.
‘S middags gezwommen bij het zwembad.
En daar zaten we dan in ons nieuwe huis, gemeubileerd, maar met lege kasten en geen voorraad.
De dichtsbijzijnde grote supermarkt in de Shoprite. Hemelsbreed vlakbij. We kunnen de kerk, die ernaast staat, vanuit het appartement zien. Er zit echter een kanaal tussen, waardoor we via de weg toch een eindje om moeten rijden.
Daarna nog langs de Walmart voor poetsspullen, balkonstoelen, kleerhangers, …
De auto staat echter beneden in de garage en we moeten dus een aantal keer met de lift op en neer om alles boven te krijgen.
Alle contracten waren getekend. De meubel bezorging was geregeld. Donderdag 26 mei konden we ons nieuwe appartement betrekken op de 14de verdieping.
Alles wat we hadden paste op een hotel trolley.
Nadat we uitgecheckt waren bij het hotel. (Traantje pinken bij de receptie. We were her most favorite guests). Trokken we met onze auto vol koffers naar ons nieuwe adres.
Drew was er al. Hij ging ons helpen met de overdracht en controles. Er was echter een klein probleempje. De huur was niet overgemaakt en we mochten er niet in, voordat de aanbetaling binnen was. Nu begon Drew ook wat nerveus te worden. Dit had die nog niet eerder meegemaakt. Na wat heen en weer gebel, was het probleem uit de wereld en mochten we naar binnen.
Als een routinee begon Drew alles te fotograferen, elk krasje, deukje, onvolkomenheid werd gemeld aan de verhuurder. Kranen gechecked. Afvoeren gecheckt. Uiteindelijk vond hij een stop in de wasbak die niet goed sloot. Service order, moest worden gerepareerd. Zo snel als hij zijn checks deed, zo snel was die weer weg en daar stonden we in ons leeg appartement zonder ook maar iets om op te zitten. Dan maar koffers uitpakken in de walk-in-closet.
Rond half een stond de meubelploeg voor deur, met een bedbodem en werd ons appartement langzaam voorzien van een bank, stoelen, eettafel, bedden, lampen, keukengerei, servies, bestek, kasten.
Rond 4 uur waren ze klaar met sjouwen en monteren en vertrokken ze. Er ontbraken echter nog een ladenkast (poten vergeten), lampenkappen, een bezem, stoffer en een kussen, die zouden ze de volgende dag naleveren (niet-dus). Het was niet helemaal onze smaak, maar we konden wonen.
Woensdag om 11 uur had ik met wat collega’s afgesproken om met Freke het lokale office te bezoeken. Ze zaten in gebouw 50. Hier was ik nog nooit geweest.
Bij gebouw 50 aangekomen werd het een zoekplaatje. Geen enkel teken van ASML op het gebouw. Wel stond er overal dat het verboden was voor ASML om te parkeren. Er moest dus toch iets zijn.
Uiteindelijk een paar mensen met de bekende blauwe badges gevonden en zou vertelden dat we goed waren en ook waar we naar binnen moesten.
Binnen was het ook al niet makkelijk. Veel bureau’s en veel mensen. Uiteindelijk contact gekregen met een collega en hij heeft ons rondgeleid. We moesten ook nog naar gebouw 77, omdat daar onze bankkaarten waren heengestuurd. Toevallig kwamen wij al Nederlands sprekend Luuk en Ossy tegen. Twee lotgenoten uit NL die hier al langer zaten. Je kon de shuttle nemen, maar ook gewoon lopen, want het was aan de overkant van de straat.
Uiteindelijk konden we onze bankkaarten oppikken bij de grote centrale postkast. Netjes gesorteerd op alfabetische volgorde.
‘S morgens vroeg werden we wakker met een app berichtje van Jelle dat er een pakketje voor ons bij de receptie lag. Verbaasd over hoe dat nu kon en wat er dan lag, gingen wij naar beneden en bij de receptie lag er een inderdaad een groot pakket voor ons.
Maandag was het tijd voor wat actiefs. We hadden een leuke wandeling gevonden in het Mianus River Park. Een natuurgebied langs de oevers van de Mianus rivier.
Maar natuurlijk eerst naar de Michaels, de snoepwinkel van Freke.
Daarna nog een lunch gehaald bij de Stop & Shop supermarkt en doorgereden door prachtige wegen grote New England stijl huizen naar de parkeerplaats van het park.
Freke kreeg ontwenningsverschijnselen zo zonder internet buiten het hotel en omdat ze een nieuwe telefoon had gekocht, die dual sim ondersteund, konden we een Amerikaans telefoonabbo aanschaffen bij de T-mobile winkel in Stamford
Een half uur later stonden we weer buiten met onze beide telefoons voorzien van een Amerikaans nummer en UNLIMITED DATA. Dat gingen we dus meteen uitproberen in de mall door te bellen met onze jongens in NL via Whatsapp vanuit een groot amfitheater in het centrum van de mall.
